Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

7 Σαν μια παλιά φωτογραφία(το τέλος της αθωώτητας)...

Πριν ένα χρόνο...

- Σου έλεγα να ζεις για  σένα και όχι την ζωη που επιλέγουν οι άλλοι για να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες.
Μου απάντησες οτι το προσπαθείς...
Το προσπαθούσες όντως...

-Σε σπρώξαμε να βγάλεις τον ήλιο στο σκοτεινό σου πρόσωπο και να δείξεις ότι δεν είναι αληθινή η δυσειδαιμονία που σε ακολουθούσε...
Το έκανες ...και τρόμαξες..και επέστρεψες ξανα εκεί όταν κάποιοι προσπάθησαν να κλέψουν λίγο φως ..ξανά στο σκοτάδι..πως μπορεί να ζει κάποιο όμως στο σκοτάδι;

-Η ζωή είναι μια σκάλα λέγαμε που ανεβαίνουμε αργά και σταθερά ...αλλά θελει προσοχη να μην πατησουμε σε βρεγμένα σκαλοπάτια και φάμε τα μούτρα μας...
Όσες φορές σου φωνάξαμε "Πρόσεξε νερά", δεν άκουσες κανέναν και βρέθηκες με χτυπήματα πολλά σκαλιά παρακάτω...ούτε καν πρόσεξες οτι τα ρίχναν στο δρόμο σου αυτοί που υποτίθεται έπρεπε να σε προειδοποιούν..

-Τα παράθυρα που σου ανοίξαν ,επέλεξες να τα κλείσεις και να κατεβάσεις και τα παντζούρια ,και να προσπαθεις ξανα να ανοίξεις τρύπες στο ντουβάρι...ενω ηταν τόσο απλός ο τρόπος για να δεις τον έξω κόσμο...
Περιχαρακώθηκες σε αυτά που μισούσες γιατι απλά σου προσφέραν "ασφάλεια"....

-Σε βοηθήσαμε να κάνεις πράματα ,που δε γνώριζες και σου προσφέραμε χωρις ανταλλάγματα όσα μπορούσαμε και ακόμα παραπάνω...δε ζητήσαμε ούτε ενα ευχαριστω αλλά περιμέναμε να το δούμε...
Το λάβαμε με το δικό σου ξεχωριστό τρόπο...μια βρώμικη λιγδιασμένη πετσέτα στη μούρη...

-Τα ψηφιακά αρχεία δεν  ξεθωριάζουν ,κρατάνε τα χρωματά τους..όμως το μυαλό δεν έχει αυτή την λειτουργεία ...
Ενα κουμπί(delete)  και  χανονται είναι τα πάντα..όμως η μαγκιά είναι ξέρεις να ζεις με τα λάθη σου και να τα αναγνωρίζεις και να μαθαίνεις απο αυτά...μένουν οι ψηφιακές  εικόνες ακόμη για αυτό το σκοπό ...για να μας θυμίζουν οτι ήταν φτηνή απομίμηση -και μάλιστα κακής ποιότητος- αυτό που νομίσαμε ότι ηταν ιδιαίτερης μεγάλης αξίας...




Το τραγούδι αυτο είναι το απο τα πλεον αγαπημένα των Πυξ Λαξ και εχει την δική του σημειολογία...
στην περιπτωσή μας τα χρώματα των αναμνήσεων είναι πολύ αχνά  και σύντομα θα σβήσουν ολοκληρωτικά... στο δρόμο θα ξανασυναντηθούμε ...θα μας αναγνωρίσεις και θα διστάσεις ..θα σε κοιτάξουμε και δε θα μας θυμίζει τίποτα η μορφή σου...

Η ανάρτηση απευθύνεται σε αυτούς που τους τελευταίους 12 μήνες μας χαρίσαν το μάθημα του τι σημαίνει αχαριστία και γι'αυτό τους ευχαριστούμε...συνείσφεραν με τον τρόπο τους στο οριστικό τέλος της "αθωώτητας"...


7 σχόλια:

περσέας είπε...

Δυστυχώς αρκετά συχνά όταν προσπαθεί κανείς να βοηθήσει κάποιον όχι μόνο δεν ακούει ένα ευχαριστώ αλλά και δεν κατορθώνει να λύσει το πρόβλημα του άλλου καθώς ο άλλος δεν θέλει να ξεπεράσει ορισμένα πράγματα.Έτσι...απλά βλέπει την πτώση του...

Siren Girl είπε...

Έχω βοηθήσει τόσο πολύ κόσμο, μα το τόσο πολύ, και το μονό που πήρα πίσω είναι αχαριστία, Πλέον δεν πιστεύω στην φιλιά , γιατί όσους νόμιζα φίλους κοίταξαν να με εκμεταλλευτούν και να πάρουν ότι μπορούσαν από μένα, και μετά να κάνουν πως δεν με ξερόυν, δεν πιστεύω σε τίποτα γιατί δεν θεωρώ ότι έχει μείνει τίποτα.

Αθηνά... είπε...

Με λυπούν βαθύτατα αυτού του είδους οι συμπεριφορές.
Και κατά καιρούς τις έχω βιώσει κι εγώ.
Αλλά, να δεις πως το έλεγε ο μπαμπάς μου...
Α ναι: "Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος".
Και είχε δίκιο...

Venus on fire είπε...

Πολλές φορές στον ενάμιση χρόνο που μιλάμε ,τα έχουμε συζητήσει και πάντα κλείνουμε με αυτό το "Γιατί" που δεν απαντήθηκε μέχρι τώρα.
Είναι εύκολο το delete ,φίλε Evil.
Πανέυκολο και γλυτώνεις από αυτούς που σε ανέβαζαν με την ίδια ευκολία που σε ρίχνανε στον πάτο.
Ζωές σαν ασανσέρ.
Αλλά ξέρεις κάτι? Δεν χαραμίζω ούτε μια γραμμή πληκτρολόγησης για όλους αυτούς τους λίγους ,τους δήθεν...τους ΤΙΠΟΤΑ.
Θάφτηκαν για πάντα εκεί που στους άξιζε. Σε μια χωματερή για καρικατούρες ανθρώπων.
Και πολύ τους είναι που ασχοληθήκαμε.
Καλό σου βράδυ.

nefelokokkugia είπε...

Συμφωνώ με τις κυρίες παραπάνω. Οι πλέον αχάριστοι είναι αυτοί που σκίστηκες για την πάρτη τους.
Αφού όμως τους πήρες χαμπάρι, μην τους χαρίζεις ούτε μια ώρα, ακόμα και για τις σκέψεις σου.
Hestousss που λένε και στο χωριό μου

PiciFriki είπε...

πράγματι, το τέλος της αθωότητας..

Evil Chef είπε...

Η ιστοριά αυτη δεν εχει να κάνει με κανένος είδους "ευεργεσία" ή κατι αντίστοιχο.
Είναι η ιστορία κάποιων που δεν πίστευαν οσα λέγαν και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φίλος και που εχουν εύκολα τα λόγια αλλά δυσκολες τις πράξεις...
Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα εκανα και αν ξαναζουσα τα ιδια και ισως περισσότερα να έκανα.
Με μια διαφορά...ότι θα τους είχα δείξει και το άλλο πρόσωπο ,γτ νομίζαν οτι υπάρχει μονάχα στη θεωρία, για να μην εχουν το αλλοθι οτι δε ξεραν...
Για κάποιους εχω την υποψία οτι επειδη κάτι υποψιάζονται αφήνουν τον καιρό να περνάει ωστε να πεσουν οι τονοι....poor guys!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Από το Blogger.